Home
BOOR i-Magazine
Scholen
Intranet
HOME
EDITIES
RUBRIEKEN
ARTIKELEN



Dimphy Schaap (16), leerling op ReconCollege

'Natuurlijk zou ik liever normaal zijn, maar ik ben ook trots op mezelf'

10 december 2014  |  tekst: Dore van Duivenbode  |  fotografie: Jantine Muilwijk

‘Het biologielokaal,’ antwoordt Dimphy resoluut op de vraag naar haar lievelingslokaal. ‘Grote ramen, veel licht, een namaakskelet. Tijdens de les haalt de docent de lever of de nieren eruit.’ Fascinerend vindt de zestienjarige dat. ‘Ik denk dat het komt doordat al mijn vrienden iets hebben, daardoor wil ik weten hoe het menselijk lichaam werkt.’

 

Dat iets kan diabetes zijn, leukemie, een klompvoet of een naam die zó lang is dat het een andere naam heeft gekregen; wittestofziekte. ‘Die heb ik,’ zegt Dimphy. ‘Eigenlijk heet het periventriculaire leukomalacie, alleen onthoudt niemand dat.’Ze loopt de brede gang door, gluurt binnen bij lokalen, zegt iedereen gedag. Dimphy duwt een deur open. ‘Dit is de slaapkamer,’ legt ze uit. ‘Hier kun je terecht als het niet goed gaat.’ Rechts hangt een schilderij met zeezicht, links een raam dat op de verplegerskamer uitkijkt. Er wordt gezwaaid, Dimphy zwaait terug. ‘Eén keer heb ik hier gelegen. Ik was moe, had hoofdpijn en moest worden opgehaald. Dat komt door die witte stof bij mijn hersenen. Die stof wordt steeds groter. Als ik gespannen ben bijvoorbeeld en doordat ik ouder word. Later zal ik er lichamelijk beperkt door zijn.’

 

Nu nog niet. Nu ziet niemand dat Dimphy periventri-met de lange naam heeft. ‘Alleen als ik gestrest ben, dan ben ik zó moe dat als ik thuis kom, ik meteen ga slapen.’Naar huis gaat Dimphy met de tram en als de zon schijnt met de fiets. Een tocht van dertig minuten. ‘Twintig,’ corrigeert ze, ‘ik fiets best hard.’ Ook is Dimphy één van de betere tijdens gymnastiek en heeft zij een leerjaar overgeslagen.

 

Ze loopt het schoolgebouw uit, laat de moestuin zien, de speelplaats waar de basisschoolleerlingen rondrennen en Dimphy met haar vrienden bijpraat. Over ziek zijn, maar vooral over de toekomst. Acteren is Dimphy’s droom. ‘Een fysiek beroep, dus ik zal zelf in moeten schatten wat haalbaar is. Op school heb ik mijn lichaam leren kennen waardoor ik weet wat goed voor mij is.’ Geen junkfood, geen stress. ‘Natuurlijk zou ik liever normaal zijn, maar ik ben ook trots. Ik ben mij bewuster van de tijd doordat ik weet dat het ooit slechter zal gaan.’ Dimphy neemt plaats op de bank in de lerarenkamer en kijkt naar buiten. ‘Dat is een eng idee, maar maakt mij ook sterker.’ Bij het afscheid een laatste vraag, naar de betekenis van haar naam. ‘Dimpna is beschermheilige van de geesteszieken en van hersenen. Toevallig, hè?’

REACTIES DIMPHY SCHAAP (16), LEERLING OP RECONCOLLEGE

corinnececilia
09 mei 2015
Wat een mooie dametje in spe is dit!!
corinnececilia
09 mei 2015
Wat een mooie dametje in spe is dit!!

PLAATS EEN REACTIE




Plaatsen